بعد من

بکارید گلی را در خاک ....

آب دهیدش هر روز ....

نکند خشک شود

آن گل سرخ ...

دلی آن زیر هنوز در تپش است .

يادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماندطلب عشق ز هر چشم خماری نكنيمگر كه دلتنگ از اين فصل غريبانه شديمتا بهاران نرسيده ست هوايي نكنيمگله هرگز نبود شيوه ي دلسوختگانبا غم خويش بسازيم و شفايي نكنيميادمان باشد

میگفت :

توجه آدما رو از کاراشون بفهم نه از حرفاشون

نگاه کن ببین اولویت چندم آدمایی

تا یهو به خودت نیایی ببینی

تمام خودت رو گذاشتی وسط در حالیکه

هیچوقت

مهمترین نبودی

میگفت :

به خودت احترام ببذار تا بهت احترام بذارن

میگفت : مثل ما نباش که اینقدر بودیم که

بودنمون دیگه به چشم نمیاد...

باز آی دلبرا که دلم بی قرار توستوین جان بر لب آمده در انتظار توستدر دست این خمار غمم هیچ چاره نیستجز باده ای که در قدح غمگسار توستساقی به دست باش که این مست می پرستچون خم ز پا نشست و هنوزش خمار توستهر

گاهی دلت بهانه هایی می گیرد که خودت انگشت به دهان می مانی

گاهی دلتنگی هایی داری که فقط باید فریادشان بزنی

اما

سکوت می کنی

گاهی پشیمانی از کرده

و شاید

نا کرده ات

گاهی دلت نمی خواهد دیروز را بخاطر بیاوری

انگیزه ای

برای فردا نداری

و حال هم که ....!

گاهی دلت بهانه هایی می گیرد

اما تو

بانوی بی تکرار

دنیای خوبی نیست

اما بعضی چیزهایش را دوست دارم

مثل خندیدن تو

زیر باران

زیر برف

زیر آفتاب و ....

می دانم دنیای خوبی نیست اما

نام تو را دوست دارم

آینه ات را

که زیبایی های ندیده تو را دیده است

ساعت

باتو سر صبح است

و بی تو از نیمه شب گذشته

وقتش که رسید

خبرم کن

خوب می دانم دنیای خوبی نیست

اما عزیزم

در را باز کن

خانه ات را دوست دارم

و

خودت را بیشتر

خودم تنها تنها دلم
چو شام بی فردا دلم
چو کشتی بی ناخدا
به سینه ی دریا دلم

تو ای خدای مهربان
تو ای پناه بی کسان
به سنگ غم مشکن دگر
چو شیشه ی مینا دلم

کیستی که مناینگونه به اعتمادکلید قلبم رادر دستانت می گذارمنان شادی ام را با تو قسمت می کنمبه کنارت می نشینمو سربر شانهی تواینچنین آرامبه خواب می روم؟ کیستی که مناینگونه به جد در دیار رویاهای خویش با

آدما اشتباه می کننمنم اشتباه کردم....فکر کردم شوخیه وقتی می گی :((نیستی حس بهتری دارم))فکر کردم اگر تلاش کنم درست می شهاشتباه کردم///باید میفهمیدم با بودن من توی گوشه ز

ترا من چشم در راهم شباهنگام
که می گیرند در شاخ تلاجن سایه ها رنگ سیاهی
وزان دلخستگانت راست اندوهی فراهم
ترا من چشم در راهم.

شباهنگام در آندم که بر جا دره ها چون مرده ماران خفتگانند
در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام
گرم یاد آوری یا نه
من از یادت نمی کاهم
ترا من چشم در راهم.